Giriş: Eski Donanımı Değerlendirmek

Elimde 16 GB RAM ve 4 çekirdekli Intel(R) Core(TM) i3-4030U CPU @ 1.90GHz işlemciye sahip küçük bir notebook vardı. Bu cihazı kenara atmak yerine, siber güvenlik araştırmalarım ve geliştirmelerim için taşınabilir, izole ve güçlü bir laboratuvar ortamına dönüştürmeye karar verdim. Çözüm? Proxmox VE.

Bu yazıda, Proxmox'un ne olduğundan, kurulum inceliklerinden ve üzerinde koşturduğum 4 kritik sanal makinenin (VM) detaylarından bahsedeceğim.

Proxmox VE Nedir?

Proxmox Virtual Environment (VE), kurumsal sınıf sanallaştırma işlemlerini yönetmek için kullanılan açık kaynaklı, Debian tabanlı bir "bare-metal" (doğrudan donanıma kurulan) hipervizördür. VirtualBox veya VMware Workstation gibi bir işletim sistemi üzerine kurulmaz; kendisi işletim sistemidir.

Proxmox'u bu kadar güçlü kılan iki temel teknolojiyi barındırmasıdır:

1. KVM (Kernel-based Virtual Machine): Tam sanallaştırma sağlar. Windows, Linux, BSD gibi herhangi bir işletim sistemini, sanki fiziksel bir makineymiş gibi çalıştırabilirsiniz. Donanımı tamamen simüle eder.
2. LXC (Linux Containers): İşletim sistemi seviyesinde sanallaştırma sağlar. Çok daha hafiftir çünkü ana makinenin (host) çekirdeğini (kernel) paylaşır. Sadece Linux dağıtımları çalıştırılabilir ama performansı "native" hıza çok yakındır.

Kurulum ve Konfigürasyonda Dikkat Edilmesi Gerekenler

Kurulumu standart ISO dosyası üzerinden USB ile başlattım. Ancak donanımım sınırlı olduğu için (özellikle CPU ve RAM), konfigürasyonda bazı stratejik kararlar almam gerekti:

• Dosya Sistemi (ZFS vs LVM): Proxmox, ZFS dosya sistemini destekler ve bu harika veri bütünlüğü sağlar. Ancak ZFS çok fazla RAM tüketir (genellikle her 1TB disk için 1GB+ RAM önerilir). 16 GB RAM'im olduğu için ZFS yerine daha hafif olan LVM-Thin yapısını tercih ettim. Bu sayede RAM'i sanal makinelerime sakladım.
• Ağ Yapılandırması (Linux Bridge): Notebook'un tek bir ethernet portu ve bir Wi-Fi kartı var. Proxmox, Wi-Fi kartlarını "bridge" modunda kullanmakta zorlanabilir. Bu yüzden ethernet portunu ana yönetim ve WAN çıkışı olarak yapılandırdım.
• Kaynak Kısıtlaması: CPU'm eski nesil bir i3 olduğu için, sanal makinelere gereğinden fazla vCPU (sanal çekirdek) atamaktan kaçındım. Genellikle "Host" tipi işlemci modelini seçerek, fiziksel işlemcinin tüm özelliklerinin (AES-NI vb.) sanal makineye aktarılmasını sağladım.

Laboratuvar Ortamım: 4 Temel Makine

Şu anda aktif olarak kullandığım yapı, hem savunma hem de saldırı senaryolarını simüle edebileceğim şekilde tasarlandı:

1. Tor Gateway (Ubuntu Template - VM)

Bu makine, laboratuvarın "görünmezlik pelerini"dir.

• Detaylı Yapı: Ubuntu Server üzerine kurulu minimal bir sistem. İki sanal ağ arayüzüne sahip olabilir veya tek arayüz üzerinden routing yapabilir.
• Çalışma Mantığı: İçerisinde Tor servisi "Transparent Proxy" modunda çalışıyor. iptables kuralları ile gelen tüm trafiği Tor portuna (genellikle 9040) yönlendiriyor.
• Neden Gerekli?: Kali Linux üzerinde varsayılan olarak gelen Tor servisinde zaman zaman çıkış nodu (exit node) sorunları yaşanabiliyor. Ayrıca her makineye ayrı ayrı Tor Browser kurmak yerine, merkezi bir çıkış noktası kullanmak çok daha pratik.
• Kullanım Senaryosu: Statik bir yerel IP adresi (örn: 10.10.10.254) verdim. Diğer sanal makinelerin "Gateway" (Ağ Geçidi) adresini bu IP yaptığım anda, o makinenin tüm trafiği şifrelenip Tor ağına giriyor.
• Tarayıcı Entegrasyonu: Kendi ana bilgisayarımda Tor Browser kullanmak yerine, Firefox/Chrome üzerine kurduğum FoxyProxy gibi eklentilerle trafiği bu makinenin IP'sine yönlendiriyorum. Böylece standart tarayıcım üzerinden Tor ağına erişebiliyorum.
• Özel Port: Tor çıkış portunu varsayılan yerine 65534 olarak yapılandırdım. Bu, bazı basit port taramalarından kaçınmayı ve trafiği daha spesifik yönetmeyi sağlıyor.

2. Exploit Development & ZeroDay Hunting (Ubuntu Template - VM)

Burası benim ana çalışma tezgahım. İzole edilmiş, kirlenmeye müsait bir ortam.

• Neden VM?: Exploit geliştirirken bazen sistem kararsız hale gelebilir veya kernel panic yaşanabilir. VM olması, anlık "Snapshot" (sistem görüntüsü) alıp, bir şeyler ters gittiğinde saniyeler içinde geri dönebilmemi sağlıyor.

• Uzaktan Geliştirme (VS Code SSH): Bu makinede grafik arayüz kullanmak yerine, ana bilgisayarımdaki Visual Studio Code üzerinden Remote - SSH eklentisi ile bağlanıyorum. Bu sayede kod yazma, debug etme ve dosya yönetimi işlemlerini kendi konforlu ortamımda yaparken, kodlar aslında izole VM üzerinde çalışıyor. GDB entegrasyonu ile exploit debug etmek bu şekilde çok daha verimli oluyor.

• İçerik:

  • Web Sunucusu: Nginx kurulu. Zafiyetli olduğunu düşündüğüm açık kaynak projeleri veya kendi yazdığım test senaryolarını burada barındırıyorum.
  • Araçlar: Python, GDB (debugger), Burp Suite (headless veya remote), ve çeşitli fuzzing araçları hazır durumda.

• ZeroDay Hunting: İndirdiğim bir CMS'i veya kütüphaneyi burada çalıştırıp, dış dünyadan tamamen izole bir şekilde üzerinde zafiyet taraması yapıyorum.

3. Docker Host (Ubuntu Template - VM/CT)

Mikro servisler ve hızlı denemeler için kullandığım oyun alanı.

• Yapı: Docker Engine ve Docker Compose kurulu temiz bir Ubuntu.

• Neden Ayrı Bir Makine?: Proxmox'un kendisine (host makineye) asla Docker kurmamalısınız. Bu, sistemin kararlılığını bozabilir. Bunun yerine ayrı bir sanal makine veya LXC konteyneri içinde Docker çalıştırmak en temiz yöntemdir.

• Kullanım:

  • Yeni çıkan bir güvenlik aracını denemek istediğimde (örn: bir C2 sunucusu veya analiz aracı), GitHub'dan çekip burada docker-compose up diyorum.
  • Kendi geliştirdiğim küçük scriptleri konteynerize edip burada test ediyorum.
  • Portainer gibi bir arayüz ile görsel yönetim sağlıyorum.

4. OPNsense Firewall & VPN (VM)

Ağın beyni, güvenlik görevlisi ve dış dünyaya açılan kapı.

• Yapı: FreeBSD tabanlı, pfSense çatalı olan OPNsense.

• Konfigürasyon:

  • Firewall: İçerideki makineler (Exploit Dev, Docker vb.) birbirleriyle ve internetle nasıl konuşacak? Kuralları burada yazıyorum. Örneğin, "Exploit Dev makinesi sadece Tor Gateway'e erişebilsin, normal internete çıkamasın" gibi kurallar yazarak malware'in eve "telefon etmesini" (C2 iletişimi) engelleyebiliyorum.
  • Malware Analizi: Şüpheli bir dosya çalıştırdığımda, OPNsense loglarından hangi IP adreslerine bağlanmaya çalıştığını, hangi portları kullandığını canlı olarak izliyorum.
  • Wireguard VPN: OPNsense üzerinde Wireguard varsayılan olarak (veya eklenti ile kolayca) geliyor. Evde değilken, kafede veya ofisteyken bu laboratuvara güvenli erişim sağlamak için Wireguard kurulu.
  • Statik IP Sorunu (Cloudflare Tunnel): Ev internetimde statik IP olmadığı için, dışarıdan erişimde sorun yaşamamak adına Cloudflare Tunnel kullanıyorum. Bu sayede modemde port açmama veya IP değişikliğini takip etmeme gerek kalmadan, güvenli bir tünel üzerinden Wireguard VPN'ime bağlanabiliyorum.

Sonuç

Proxmox, eski bir donanımı bile kurumsal seviyede bir siber güvenlik laboratuvarına dönüştürebiliyor. VM ve CT (Konteyner) teknolojilerini doğru harmanlayarak, 16 GB RAM ile hem saldırı hem de savunma tarafında kapsamlı çalışmalar yürütebiliyorum. Bu yapı, öğrenmek ve denemek isteyen herkes için maliyetsiz ama çok güçlü bir başlangıç noktası.